İş adamının işleri bozulmuştu. Ne yaptıysa olmuyordu. Bir zamanlar çok başarılı bir insan olmasına rağmen şimdi büyük olan sadece borçlarıydı. Bir taraftan kredi verenler onu sıkıştırıyor, diğer taraftan bir sürü insan ödeme bekliyordu. Çok bunalmıştı ve hiçbir çıkış yolu bulamıyordu. Nefes almak için parka gitti. Bir banka oturdu, başını ellerinin arasına aldı ve bu durumdan nasıl kurtulacağını düşünmeye başladı....

                   EGİTİM Mİ ?ÖGRETİM Mİ?

Egitimle ögretim arasında fark yok gibi gözükyorsada,oysa  bu iki kelimenin  ifade ettigi  sürecler  birbirinden cok farklıdır.

Evet!

Biz toplum olarak bu hale  nasıl geldik? Hangi taşlar yerinden oynadı da  öz benligimizi  kayberder noktasına geldik. Düşünüyorumda şöle  80 li yılları;  saygının, sevginin insana verilen değerin yüksek oldugu yıllardan bahsediyorum. Şimdi o değerlerden bir esinti var mı? Ben göremiyorum ya siz!

Şöyle bir durup, hayat akışımızı  meşgul eden ne kadar çok konu var fark ediyormusunuz? Kriz, dış politika, işsizlik, her gün yüregimizi parçalayan şehit haberleri, mayınları kim temizleyecek, imf, terör, AB, kürt sorunu...... listeyi uzatmak  mümkün...

Biz insanlar, bu tip sorunları çözebillmemiz için en önemli güç geleceğinden umut duymasıdır. Gelecek belirsizdir, ancak gelecegi tahmin etmenin en kolay yolu onu bir plan çerçevesinde yasatmaktır. Toplumun çoğu geleceğini planlar. Özellikle emeklilik, yaşlılık dönemleri en çok planlanan konulardır. Ama zorlaştı planlar. Şu yaşadıgımız zamanda zorlastı. Hayatı günlük yaşamaya başladık. Gelecek yok olmakta. Yine de aklımızın bir köşesinde o planlar vardır...