Bu 34 kişinin listesi günler önceden belliydi ve kimin ne yaptığı, kimin suç işlediği, kimin işemediği belliydi. Savcılık bu isimler ile ilgili soruşturmayı gıyaben açıp, suçlu 5 kişinin kapıda tutuklanıp savcılığa getirilmesini emredemez miydi. Diğerleri de kendileri gelip ifade verip serbest kalamazlar mıydı. Ama ayakların kadar savcı ve hakim gidiyor, 5 kişinin tutuklanıp diğerlerinin serbest bırakılmasına karar veriliyor. Olay haberlere yansıyınca adalar bakanı devreye girip 5 kişinin tutuksuz yargılanmasına karar verdirtiyor. (serbest bırakılan kişiler: “etkin pişman değiliz, sayın öcalan’ın emriyle barış elçisi olarak geldik, yaptıklarımızdan pişman değiliz” diyorlar)  Üstüne bir de bütün bunların güvenlik gerekçesiyle yapıldığı açıklandı. Kalabalık sınırdan 3-4 km uzakta toplanmıştı, televizyonlar gösterdi. Kapıya helikopter yollardınız, kolluk kuvvetleri onları alır ve hakimin huzuruna çıkartırdı. Hukukta zanlı ya da suçlunun hakim huzuruna çıkması esastır, ayağına gitmesi değil.  

     Kendime bir soru daha soruyorum: “Kim tutuksuz yargılanacak?”                            Cevap: “vatana ihanet suçu işleyen ve PİŞMAN OLMADIĞINI  beyan eden bizim bazı vatandaşlarımız!” (Bu arada belirtelim, sadece Vatana ihanet suçu işlediğinde pişman olmaya gerek yok. Çünkü Devlet zorla affediyor zaten. Diğer suçlarda pişman olmak sadece cezayı hafifletir. açlıktan ölseniz bile yanılıp da fırından ekmek falan çalmayın sonra)… Neyse, bunu da açılıma köstek olmamak için içimize atmayı kabullendiğimizi farz edelim…  

     Türkiye’ye  terörist kıyafetiyle gelişleri,  on binlerce kişi tarafından poster, bayrak, slogan ve ZAFER işaretleriyle karşılanmalarına ne demeliyiz. Bu neyin zaferi, kimin zaferi? Zaferi onlar kazandıysa biz kaybettik o zaman. Acaba neyi kaybettik? Biliyoruz ki bunları örgütleyen, destekleyen, eğiten, silahlandıran bir güç var. O büyük güç bunlara ya da bize bu süreci farklı mı anlattı? Onlar zafer kazandık diye aldatılıyor mu yoksa biz mi çok safız? Peki DTP bunları organize ederken, Hükümet neden bunu uzlaşmayla, diyalogla ya da emniyet tedbirleriyle olayı kontrol altına almıyor. Çiçeklerle, kırmızı halıyla, mitingle, zafer işaretiyle giriş yapmalarına müsaade ediyor. Akşam televizyonda izledim: protez bacağını eline almış bir Gazi, gururu incinmiş “Valiye çıkacağım, madalyamı veri vereceğim” diyor. Duygusallaşmış ve gururu incinmiş o mübarek insanların teselli edilmesi gerekmez mi? Üstelik karşılarında emniyet müdürü dikiliş olmaz Vali’ye çıkamazsınız diyor. Ben isterdim ki; O Vali bacağı olmayan, yürüyemeyen o Gazimizin ayağına gelip teselli etsin. Ağlıyor, bağırıyor kimsenin kılı kıpırdamıyor. O an benim de  özlerim doldu. Duvarında ve boynunda gazi madalyası bulunan o insanlarımızın, şehit eşinin, şehit çoğunun, şehit anasının yüreklerindeki sızının hiç mi önemi yok? Onlar vatandaş da bunlar vatandaş değil midir? Bu kaş yaparken göz çıkartmak değil midir?  

     Bir de Başbakanın en sevdiği yazarlardan olduğunu bildiğimiz, ateşe benzinle giden, her konuda bir bilen prof. yazarımız var. “Bu surecin sonunda apo affedilmeyecekse bu açılım başarıyla bitmez” diyor. “apoyu affedelim Bodrum’a! Sürgüne yollayalım” diyor. Bunu örneklerken de absürt bir örnek veriyor. Osmanlıdan örnek almamız gerekir, aslında daha fazlasını yapmamız gerek falan diyor (orasını yazmak istemiyorum bile)… Ona da sadece buğz ediyor, beddua ediyorum. Çünkü şuan elimden gelen sadece bu.  

     Chp’ye teşekkürü nasıl edeceğimi gelince:Hatırlar mısınız, Terörle mücadele yasası çıkartılırken Deniz Baykal’ın: “Bu kanunun altıncı maddesi apo ve pkk kurucuları için eklenmiş. Örgütün lider kadrosu için %75 ceza indirimi içeren altıncı madde, 7 yıl yatan apo’nun tahliyesine yol açacak” diye haykırışlarını? 

Ak Partililerin genel başkanları istedi diye bunu bile savundukları gözümün önünde dün gibi. Deniz Baykal’ın 15 yıldan fazla genel başkanlık yaptığı bu süre içinde takdir ettiğim ikinci iicraatı olsa da (birincisi Kıbrıs referandumu konusundaki tavrıdır),  TMY’nin  6. maddesinin çekilmesindeki verdiği çaba için Teşekkür ediyorum.